|
 Οι απαρχές της ιστορίας του ούζου είναι άγνωστες. Εικάζεται ότι το ποτό παραγόταν σε παρόμοια μορφή από την αρχαιότητα ακόμα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ήδη ήταν γνωστό την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Κατά την Οθωμανική περίοδο το ούζο ήταν διαδεδομένο στις περιοχές της σημερινής Τουρκίας, αλλά και σε περιοχές της Μέσης Ανατολής. Η παραγωγή του ούζου αυξήθηκε και εξαπλώθηκε τοπικά στην Ελλάδα μετά την ανεξαρτησία της χώρας από τους Οθωμανούς.
 Λέγεται ότι η ονομασία προέρχεται από το εξής περιστατικό: Μια Ιταλική (ή Επτανησιώτικη) εμπορική εταιρεία είχε συσκευάσει μια παρτίδα τσίπουρου εξαιρετικής ποιότητας και πολύ πλούσιου σε γλυκάνισο. Στα κιβώτια αναγράφονταν η ένδειξη "USO MASSALIA" δηλ. για χρήση στη Μασσαλία, προορισμός Μασσαλία. Αυτό έγινε "σλόγκαν" και για αρκετό καιρό σήμαινε το πολύ καλό τσίπουρο. Το σλόγκαν γρήγορα συντμήθηκε. Αρκετά αργότερα το ούζο τυποποιήθηκε σαν άλλο, ξεχωριστό ποτό. Ανήκει στα ανιζέ (aniset) και μοιάζει πολύ με το γαλλικό περνό (pernod).
Η ονομασία "ούζο" είναι από το 1989 κατοχυρωμένη ως ελληνική και το ποτό μπορεί να παράγεται και να ονομάζεται με αυτόν τον τρόπο μόνο στην Ελλάδα.
 Η παραγωγή του ούζου ξεκίνησε στην Μεσσηνία στα μέσα του 19ου αιώνα. Το ούζο ξεκίνησε σαν τσίπουρο «μεταβρασμένο». Η εξαιρετική ποιότητά του όμως, αύξησε τη ζήτησή του έτσι ώστε τη δεκαετία του 1920, όταν μειώθηκε σημαντικά η σταφυλοπραγωγή εξαιτίας της φυλλοξήρας, που πρόσβαλε τον ελληνικό αμπελώνα, αλλά και εξαιτίας των πολεμικών γεγονότων της περιόδου εκείνης, οι ποτοποιοί άρχισαν να καταφεύγουν σε άλλες πρακτικές, και μάλιστα μερικοί έπαψαν να χρησιμοποιούν άνισο για την αρωμάτισή του. Σήμερα, στην Ελλάδα συνεχίζεται η παραδοσιακή συνταγή του Ούζου, βασισμένη σε σπόρους ανίσου.
 Με μακρά παράδοση και στην ποτοποιία, n Μεσσηνία φημίζεται για τα εξαιρετικά της αποστάγματα που εξάγονται σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Το μεσσηνιακό ούζο είναι ένα παραδοσιακό ποτό που παρασκευάζεται αποκλειστικά με απόσταξη αρωματικών φυτών και σπόρων όπως γλυκάνισος, μάραθος, αστεροειδές, κορίανδρος. Ορισμένοι παραγωγοί προσθέτουν και μαστίχα, ελάχιστο κακουλέ, ρίζα αγγελικής και λίγο μοσχοκάρυδο. Η ρακή που παράγεται στη Μεσσηνία διαφέρει από το τσίπουρο και την τσικουδιά και έχει ως βασικό συστατικό της τον γλυκάνισο και άλλα αρωματικά φυτά σε μικρότερες αναλογίες. Εξαιρετικά είναι και τα μεσσηνιακά λικέρ, αποστάγματα με άρωμα από άνθη λεμονιάς, νεραντζιάς και τριαντάφυλλου, μοσχοκάρυδου, κανέλλας και βανίλιας. Δοκιμάστε τα!
 Το ούζο είναι ένα παραδοσιακό ποτό, το οποίο παρασκευάζεται αποκλειστικά με απόσταξη αρωματικών φυτών και σπόρων. Τα βασικά αρωματικά φυτά που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή του είναι: γλυκάνισος, μάραθος, αστεροειδές, κορίανδρος. Ορισμένοι παραγωγοί προσθέτουν μαστίχα, ελάχιστο κακουλέ, ρίζα αγγελικής και λίγο μοσχοκάρυδο.
 Το ποτό σήμερα καταναλώνεται σε όλη την Ελλάδα Το ούζο συνοδεύεται συνήθως από μεζέδες, όπως παστά, χταπόδι, σαλάτες κ.ά. Σερβίρεται σε μικρά ή λεπτά και ψηλά ποτήρια και προστίθεται στο ποτό δροσερό νερό ή/και πάγος. Μετά την προσθήκη νερού το ποτό εμφανίζει χαρακτηριστικό υπόλευκο χρώμα, που οφείλεται στο γλυκάνισο που περιέχει.
Παραγωγοί Μεσσηνίας
Στην υγεία μας!
|
