|
Η Μεσσηνιακή γη φιλοξενεί περισσότερα από 700 είδη φυτών εκ των οποίων τα 80 είναι ενδημικά ενώ τα 32 τα συναντά κανείς μόνο στις ψηλές κορυφές του Ταϋγέτου. Η πλούσια βλάστηση του μεσσηνιακού τόπου παρατηρείται σε κάθε υψομετρική ζώνη, ανάλογα με τη θερμοκρασία και τη μορφολογία του εδάφους. Στην παραθαλάσσια ζώνη ο επισκέπτης συναντά μεμονωμένα ή σε συστάδες φοινικόδεντρα, καταπράσινα κακτοειδή, αλμυρίκια (Tamarix cretica) καθώς και πολυάριθμες κιτρινοπράσινες καλαμιές. Οι πικροδάφνες (Nerium oleander) με τα ροζ και λευκά άνθη στολίζουν τα τοπία ενώ παντού υπάρχουν διάσπαρτα πεύκα και πανύψηλοι ευκάλυπτοι.
 Διάσπαρτα εμφανίζονται βελανιδιές και παράλληλα πολλά ποώδη φυτά όπως απουράνι (Morina persica), βαλεριάνα (Valeriana officinalis) καμπανούλες (Campanula spatulata), ασφόδελοι, ίριδες και ανοιξιάτικα κρινάκια, (Ornithogallum sp., Muscari sp.) συνθέτοντας ένα πολύχρωμο φυσικό πάζλ. Στις ρεματιές και στα φαράγγια του Βυρού, του Ριντόμου, του Νέδονα και της Νέδας ο περιηγητής συναντά πλατάνια (Platanus orientalis), δάφνες (Laurus nobilis), μυρτιές (Myrtus communis) και μια σημαντική ποικιλία από πτεριδόφυτα. Αξιόλογη είναι και η βλάστηση που παρατηρείται στα έξι νησιά της Μεσσηνίας Σχίζα, Σαπιέντζα, Αγία Μαριανή (σύμπλεγμα Οινουσσών), Πρώτη, Σφακτηρία και Βενέτικο. Στο Βενέτικο, στην Αγία Μαριανή και στην Πρώτη οι πλαγιές είναι γεμάτες με σχίνα, σφενδάμια και κέδρα. Οι κουτσουπιές, οι γκορτσιές, οι αγριελιές, οι κοκορεβυθιές και οι ασπάλαθοι δεσπόζουν σε διάφορες θέσεις. Στο εσωτερικό της Σχίζας βρίσκονται δάση από βελανιδιές ενώ στη Σαπιέντζα υπάρχει το μοναδικό δάσος στη Μεσόγειο με κουμαριές. Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε το δάσος της Βασιλικής που φιλοξενεί πολλά σπάνια δέντρα και θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα δάση της χώρας και της Ευρώπης καθώς και τον υδροβιότοπο της Γιάλοβας - Διβάρι όπου επικρατούν κυρίως καλαμιές και θάμνοι.

Επιπλέον, υπάρχουν πολυάριθμα είδη από μικρά θαμνώδη φυτά και φρύγανα. Στην πεδινή ζώνη κυριαρχούν οι ελαιώνες αποδεικνύοντας έτσι την ευφορία της μεσσηνιακής γης. Οι συκιές, τα αμπέλια και τα σταφιδοαμπέλια μαζί με τις μικρές εκτάσεις καλαμποκιού, κριθαριού και άλλων σιτηρών δηλώνουν την πλούσια γονιμότητα της περιοχής. Κηπευτικά σε θερμοκήπια ή στην ύπαιθρο, όσπρια και εσπεριδοειδή καλλιεργούνται επίσης στην περιοχή. Ωστόσο, πλάι σε αυτές τις καλλιέργειες, το τοπίο συμπληρώνεται σποραδικά από καταπράσινες μουριές, αγριοροδιές, αγριοαχλαδιές και αμυγδαλιές με λευκά άνθη ενώ συνθέσεις από βατομουριές, κατακίτρινα σπάρτα (Spartium junceum) και φραγκοσυκιές εμφανίζονται στο δρόμο του περιηγητή. Παράλληλα, το χαμομήλι (Chamomilla recutita), η μέντα (Mentha spicata), η κοινή παπαρούνα με το κόκκινο άνθος της (Papaver rhoeas), οι κίτρινες μαργαρίτες, οι λευκές ανθεμίδες, οι αγριομολόχες με το χαρακτηριστικό τους μωβ άνθος και το άφθονο καταπράσινο τριφύλλι είναι μερικά από τα πολλά ποώδη φυτικά είδη που συνθέτουν τη φύση της Μεσσηνίας. Καθώς προχωράμε, στην ημιορεινή και στην ορεινή ζώνη συναντάμε ομάδες από κουτσουπιές (Cercis siliquastrum), ακακίες και αγριόκεδρα (Juniperus oxycedrus), δάση κωνοφόρων ενώ χαρακτηριστική είναι η παρουσία του ασπάλαθου, της αφάνας και της ασφάκας.
|