Η Ιερά Μονή Μαρδακίου ή Μανδρακίου, γνωστή με το όνομα «το Μαρδάκι», βρίσκεται στην περιοχή της Αλαγονίας, λίγα χιλιόμετρα μετά το χωριό Νέδουσα, (Μεγάλη Αναστάσοβα) ανάμεσα στα σημεία Πυργιώτισσα ή Σιδεροβάγενο και Βαρθάλαινα. Σύμφωνα με μία επιγραφή, που βρίσκεται επί της θύρας του ναού, η μονή εκτίσθη το 1504, αλλά η ύπαρξή του πρέπει να είναι πολύ παλαιότερη. Κτήτορας και ιδρυτής του μοναστηριού υπήρξε ο Θεόδωρος Χανδρινός που καταγόταν από τη Σίτσοβα (νυν Αλαγονία). Ο Χανδρινός ήταν «μουσελίμης» δηλαδή κατώτερος διοικητικός υπάλληλος και τον αποκαλούσαν άρχοντα. Έχτισε το μοναστήρι «Σαυροπηγιακό» δηλαδή εξαρτώμενο απ’ ευθείας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Λέγεται δε  το Μοναστήρι Σταυροπηγιακό γιατί στα θεμέλια του έχτιζαν «επήγνυον» ένα σταυρό που τον έστελνε ο Πατριάρχης. Ο Θεόδωρος Χανδρινός προίκισε το Μοναστήρι με πολλά κτήματα και με το πλούσιο μετοχή του Γαρδικίου που το αγόρασε από κάποιον Οθωμανό με δέκα τέσσερις χιλιάδες (14000) γρόσια. Ο ίδιος έγινε μοναχός και έλαβε το όνομα Θεοδόσιος. Στο νάρθηκα της Εκκλησίας του Μοναστηριού, βρίσκεται ζωγραφισμένη εικόνα του με το σχήμα Μοναχού.

Το μοναστήρι του Μαρδρακίου είναι κτισμένο επάνω σε μικρό λόφο με ευρύτερο ορίζοντα του οποίου η περιφέρεια κατά τα τρία τέταρτα καλύπτεται από τα πυκνά δάση του βορείου Ταϋγέτου και κατά το ένα τέταρτο προς τα δυτικά είναι ανοιχτή προς το Μεσσηνιακό κόλπο που φαίνεται από το χώρο του Μοναστηρίου. Έχει θαυμάσιο κλίμα και είναι ιδεώδης τόπος διαμονής ιδιαίτερα το καλοκαίρι.  Γι’ αυτό ο αείμνηστος  Μητροπολίτης Μεσσηνίας Μελέτιος κάθε καλοκαίρι παρά τις μεγάλες δυσκολίες της συγκοινωνίας  επισκεπτόταν το Μαρδάκι και παρέμενε σε αυτό ένα μήνα. Στη βάση του λόφου που είναι κτισμένο το Μαρδάκι υπάρχει μία βρύση με άφθονο τρεχούμενο νερό που πιστεύεται πως έχει και θερα-πευτικές ιδιότητες. Αυτό το νεαρό το διοχέτευαν οι Μοναχοί σε δεξαμενή (χαβούζα) και με αυτό κινούσαν τον υδρόμυλο και πότιζαν τον λαχανόκηπο του μοναστηριού. Σήμερα με τα τεχνικά μέσα της εποχής το νερό αυτό μπορεί να φτάσει μέχρι το χώρο του μοναστηριού που στον καιρό της λειτουργίας του αρδευότανε από δεξαμενή (στέρνα) που βρισκόταν στο μέσο της κεντρικής αυλής και δεχότανε τα νερά της βροχής από τις στέγες των γύρω κελιών.

Και η Φιλική Εταιρεία φαίνεται ότι είχε ισχυρή βάση στο Μαρδάκι, γιατί σε αυτό κάνανε της συναντήσεις και της συσκέψεις τους με ασφάλεια οι οπλαρχηγοί του αγώνα. Έτσι και στις 18 Μαρτίου του 1821 συναντήθηκαν εκεί οι τοπικοί αρχηγοί Νικηταράς, Παπαφλέσσας, Αναγνωσταράς, Κεφάλας και άλλοι με  πλήθος καπεταναίων και οπλοφόρων από τα γειτονικά πισίνα χωριά και τα σαμπάζικα. Από εκεί, αφού συνεννοήθηκαν με τον Πετρόμπεη και τον Κολοκοτρώνη, κατέβηκαν και πολιόρκησαν την Καλαμάτα, που την κατέλαβαν στις23 Μαρτίου 1821. Για όλα αυτά δίκαια το Μαρδάκι μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένας από τους πολλούς «Βωμούς της ελευθερίας» που ίδρυσε μέσα στον Ελληνικό χώρο η αρετή των Ελλήνων. Γι’ αυτό ακριβώς το Μαρδάκι δικαιούται να χαρακτηριστεί σαν θρησκευτικό και ιστορικό μνημείο, που πρέπει να διατηρηθεί.